نگاهی به ترانه های سیاسی عهد مشروطه

بیشتر این ترانه ها به ویژه آن دسته که توسط مردم عادی ساخته می شد، آهنگین بودند و به راحتی ورد زبان می گشتند. در این جا نمونه ای در هجو محمد علی شاه قاجار  پس از گریختن و پناهندگی به سفارت روس را ملاحظه می کنید. شاعر آن معلوم نیست.

مشکاتیان اهل کار نبود!!

 اصولاً استاد مشکاتیان اهل شاهکار بود نه اهل کار كه کار متعلق به رده ی دیگری از هنرمندان است و استاد حسن ناهید چه زیبا گفتند كه هنرمندی كه رو به تولیدات انبوه نمی آورد هنرمندیست كه به شعور شنونده احترام می گذارد. در پایان می گوبم همین تشبیه مرگ ققنوس موسیقی ما به قتل کافیست كه دست استاد درویشی  را ببوسم . اما خواهش می کنم واقع بین باشید. شاید خیلی نزدیک ببینید ...

گزارشی از جشنواره مقام نوازان جوان در فرهنگسرای نیاوران

ما هنوز نفس می کشیم

 اینک شما را به دیدن گزارش تصویری و کمی تا اندکی صوتی این جشنواره دعوت می کنم. در طول این سه شب هنرمندانی از تالش، تربت جام، گهواره، ایلام، خراسان شمالی، آذربایجان شرقی،مازندران، لرستان، ترکمن، سیستان، کردستان، بوشهر و گیلان به هنرنمایی پرداختند. علاوه بر جوانان، هر شب یکی از پیشکسوتان موسیقی نواحی ایران نیز به صحنه می رفت، شب نخست استاد علی اکبر بهاری از شمال خراسان با سرنا و دهل، شب دوم گروه استاد حبیب الله قادر آتشگر از سیستان و شب سوم گروه استاد عاشیق حسن اسکندری از آذربایجان شرقی. گزارش زیر به ترتیب ...

ترانه ای پیشکش به روح داریوش اول، پادشاه هخامنشی

کی می گه دروغ گناهه

بیش از دو هزار سال پیش، داریوش اول معروف به داریوش کبیر، سنگ نوشته ای را برای مان به یادگار نهاد که همچنان در تخت جمشید هویداست. داریوش بزرگ ترین تهدید علیه سرزمین ایران را در سه عنصر دشمن، خشکسالی و دروغ می دانست. هزار و چند صد سال بعد از وی، حضرت سعدی هم فرمودند "سعدیا راست روان گوی سعادت بردند / راستی کن که به منزل نرسد کج رفتار." اینک قصد ندارم فرمایش ایشان را به چالش بکشم که نه در حد آن بزرگوارانم و نه سودی در این مجادله می بینم. من بر حسب اندک تجربه روزنامه نگاری، معمولاً گزارش می نویسم. یعنی چیزی که لمس می شود یا به دیده می آید یا به مشام می رسد. این چند رشته واژگان منظوم نیز در واقع گزارشی شخصی من از یک زندگی اجتماعی است. نه قصد دارم ... 

در باره ساز محلی سرنا

یگانه ساز شادمانی ایرانیان

فرهنگ چند هزار ساله ایرانی، دریایی از ساز و نغمه را در دل خود پروریده و سایر ملت ها را نیز از این چشمه جوشان خود سیراب کرده است. کم نیستند سازها، نغمه ها و حتی نام هایی که هم اینک در فرهنگ های دور و نزدیک مانند شمال هند، عرب، شمال آفریقا، آسیای میانه، یونان و ترکیه امروزی به کار گرفته می شوند. یکی از این نمونه ها ساز اساطیری سرناست. ابزاری که در طول هزاران سال، همراه همیشگی انسان های مشرق زمین از لحظه های پیش از انعقاد نطفه تا لحظاتی پس از مرگ بوده است. 

نقدی بر سوگ نوشته محمدرضا لطفی برای مشکاتیان

خداسازی در موسیقی ایران 

 جناب لطفی! مشکاتیان نه اهل گلایه از روزگار بود و نه اهل مداحی کردن. به جرأت پیشقراول مبارزه با جو ضد هنری زمانه بود. شما کجا بودید زمانی که حمل ساز حرام، خود ساز حرام، موسیقی حرام و کنسرت حرام بود؟ شما کجا بودید که سازها را مانند آهن پاره به خارج از شهر به خرابه ­ها می ریختند؟ کجا بودید ببینید که پس از کنسرت آستان جانان قصد جان مشکاتیان را کردند؟ شما کجا بودید که تهدیدهای پس از انتشار مخفیانه بیداد همایون را ببینید؟ آن زمان که مشکاتیان توسط سعید امامی تهدید به قتل شد؛ کجا بودید؟