ای کاش هایده ریش داشت

جلوه ای دیگر از آفت های موسیقی مذهبی معاصر

ای کاش هایده ریش داشت

اگر کلیت موسیقی معاصر ایران را یک مجموعه به هم ریخته بپنداریم –که معمولاً چنین می پنداریم- بخش موسیقی مذهبی اش، ته ماجراست. یک معجون به هم ریخته از عناصر متضاد که معمولاً توسط افراد ناآگاه و دوآتشه مذهبی تولید و اجرا می شود. همان هایی که علاوه بر اجرای آوازهای مذهبی در مجالس و دیگر جایگاه های دم دست شان، برای سایر بندگان خدا خط و نشان می کشند و هنوز قیامت نشده، حساب بهشت و جهنم خیلی ها را روشن کرده اند. از جمله این که اگر بپرسند، تکلیف مرحومه هایده چیست، با قدرت و بدون تردید پاسخ می دند، جهنمی است!!؟ حال چگونه می شود، خوانش های زیبای یک فرد معلوم الحال از دید آن ها، دستمایه مجلس گردانی ایشان بشود و نکته به نکته از اشعار گرفته تا نحوه چرخش ملودی یکی از ترانه های آن زنده یاد را به خورد سوگواران مجالس بدهند و انتظار داشته باشند، ثواب عظمایی هم به حساب در گردش خود واریز کنند! من پیش از این، وقتی در خصوص موسیقی مذهبی معاصر و آسیب های مبتلابه آن می نوشتم و صورت و محتوای مخدوش را تصویر می کردم، بر این خیال بودم که اگر گوش شنوایی هست، دیگر کافی است و به قول معروف در خانه اگر کس است، یک حرف بس است. ولی ظاهراً در خانه کسی نیست. پس این نمونه دردآور را بشنوید و اگر اهل ثوابید، ثواب ببرید و اگر هم اهل عتاب، هر یک از طرفین را که دوست دارید، نوازش کنید.

  

 

گرته برداری ناشیانه مداح امروزی از صدای هایده را بشنوید

 يا اگر نشد از اينجا دانلود كنيد

 

من نمی دانم حضرات مومن و مسلمان و نماز شب خوان چه اصراری دارند، ترانه های پیش خوانده را گاه نصف و نیمه و گاه تمام و کمال تحت عنوان موسیقی مذهبی به خورد خلق الله بدهند. آن هم در حالی که پخش صدای اصلی و اتفاقاً زیبا و تأثیر گذار خوانندگان پیشین را حرام می دانند. اما صدای نکره و نازیبای خود را حاوی امواج قدسی می پندارند و فرمایش سعدی را گویا هرگز نشنیده اند که:

گر تو قرآن بدین نمط خوانی    ببری رونق مسلمانی

شاید اگر زنده یاد هایده ریش داشت!! و البته زنده هم بود، امروز می توانست با آن صدای آسمانی اش، فایده بیشتری هم به خود و هم دین اسلام برساند! اما ظاهراً این گونه است که: 

 رنج گل بلبل کشید و برگ گل را باد برد         بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد