بزرگ‏ترین تندیس ایرانی

سفر به غار شاپور در استان فارس

بزرگ‏ترین تندیس ایرانی

بنا دارم با یک تیر دو نشان بزنم. نخست نوشته دیگری در ادامه سایر نوشته‏های ایران‏شناسی و دوم، پیشکش کردن یک هدیه کوچک نوروزی به همه خوانندگان گرامی که البته شامل شادباش نوروز هم می‏شود و دیگر نیازی نیست تک به تک برای‏شان ایمیل نوروزی بفرستم. دیدن غار ترسناک شاپور، از آن جا که راه ماشین رو ندارد، برای همه ممکن نیست و شاید این نوشته و نماهنگی که در آخر خواهید دید، بتواند جبران این دشواری را بکند. 

بزرگ‏ترین تندیس ایرانی در غار شاپور - استان فارس

ادامه نوشته

سفر به سرزمین خوبان

گشتی در نواحی جنوب استان فارس

سفر به سرزمین خوبان

گردشگران استان فارس به ویژه اگر از تهران راهی شوند، به طور معمول ابتدا به شیراز می‏روند و سپس به چهارسوی مرکز استان می‏پراکنند نه همانند من که سفر خویش را از بندر عسلویه آغاز کنند! وقتی بلیت قطار تهران-شیراز نایاب شود و همزمان آلرژی اتوبوس‏سواری طولانی داشته باشی و از سوی دیگر جیبت اجازه پرواز ندهد، ناچار می‏شوی با اتوبوس از تهران ابتدا به شهرکرد و پس از یک شب نفس‏گیری، با اتوبوس دیگری از شهرکرد به عسلویه بروی تا فارس گردی را از جنوبی‏ترین نقطه استان آغاز کنی. از شهر زیبا و سرسبز مُهر و پس از آن لامِرد و الی آخر.

سفر به مُهر ، لامرد، اشکنان، اِوَز، گراش، لار، خنج، فیروزآباد، کازرون و شیراز

ادامه نوشته

آپارتمان‏های باستانی در مرکز ایران

گشتی در روستای خَرانَق – استان یزد

آپارتمان‏های باستانی در مرکز ایران

داشتن دوستان خوب همچون سعید صمدی و کامبیز هوشی و همچنین در اختیار داشتن اسبی راهوار چون خودروی مگان، سعادتی است که اگر نصیب شود، چه می‏شود و بدین سان برای بار دوم گذرم به روستای خَرانَق Kharanagh افتاد. دهکده‏ای دنج و بسیار کهن در هفتاد کیلومتری شمال یزد و درست سر راه طبس که از نظر طبیعت، هیچ شباهتی به کویر ندارد. کوهستان‏های پیرامونش، آن را از نظر آب و هوا ثروتمند کرده‏اند. این بار با دقت بیشتری در بافت کهنش گشتم و حیفم آمد شما نبینید.

گشتی در روستای خَرانَق – استان یزد

ادامه نوشته

نقدی بر تصنیف بنی آدم

نقدی بر تصنیف بنی آدم

خوانندگان وبلاگ فرهنگ و موسیقی ما ، کم و بیش می‏دانند، پیشتر از این، گهگاه بر موسیقی‏های تولیدی چند دهه اخیر، چیزکی می‏نوشتم که شاید بشود عنوان نقد بر آن‏ها نهاد، شاید هم نه. به هر ترتیب روزی تصمیم گرفتم این شیوه را به پایان ببرم و با نگارش مطلبی زیر عنوان خداحافظی با نقد موسیقی زنگ پایانش را در زندگی فرهنگی خویش نواختم. دلیلش هم به طور مفصل در همان نوشته آمده است. اینک یکی از آهنگ‏هایم به نام تصنیف بنی آدم زیر ذره‏بین دوستی نادیده و نکته سنج قرار گرفته و نقد خویش را برایم ایمیل کرده است. بدون هیچ دخل و تصرفی در نوشته این خواننده گرامی، متن نقد ایشان را در وبلاگ می‏گذارم.

ادامه نوشته