به یاد خنیاگر روزهای آتش و خون

مزد تو همین تركش بود

نیك می دانم نسل حاضر به ده ها دلیل رضا سقایی را نمی شناسد. زیرا او شهره به چیزی بود كه در این سرزمین جایگاهی ندارد. مردم اصولاً كسی را می شناسند كه جایگاهش را بالا و بالاتر ببینند و چون اهل موسیقی و به ویژه خنیاگران محلی ایران، هم از نگاه حكومتیان و هم از نگاه فرامرزنشینان، مورد كم لطفی هستند، لاجرم كسی ایشان را نمی شناسد و طبیعتاً قدرشان را هم نمی داند. وقتی آن خواننده لرستانی در كوران آتش و خون می خواند دایه دایه وقت جنگه، فقط كسی كه درد جنگ داشت، صدایش را می فهمید.

دایه دایه وقت جنگه با صدای رضا سقایی را بشنوید

رضا سقایی سال 1318 خورشیدی (1939 میلادی) در خرم آباد چشم به جهان گشود و هم آن جا نخستین بار طنین آوازهای ناب لری، پرده گوشش را به لرزه درآورد. وی بعد ها مدتی در کلاس های آواز اسماعیل مهرتاش به آموزش خوانندگی پرداخت. پس از انقلاب فعالیت چندانی نداشت تا این كه با آغاز جشنواره های سالانه موسیقی فجر از 1364 خورشیدی (1985 میلادی)، به برخی از هنرمندان موسیقی محلی ایران اجازه داد بخشی از هنر خود را از سینه ها بیرون بریزند. كم كم ضبط و پخش نغمات محلی و به ویژه ترانه هایی كه با حال و هوای زمانه، همخوانی بیشتری داشتند، رونق گرفت. آن زمان، روزگار جنگ بود و طبیعتاً همه چیز جنگی دیده و شنیده می شود. به همین دلیل دایه دایه وقت جنگه با صدای رضا سقایی و مردان خدا با صدای شهرام ناظری و بعدها جلال محمدیان، سرنوشتی مشترك یافتند. شاید وقتی رضا سقایی در استودیو در منطقه صوتی بالا دایه دایه وقت جنگه سر می داد، هیچ گاه باورش نمی شد، همین جنگ روزی دامنش را بگیرد و دست آخر، چند ماهی مانده به پایان هشت سال جنگ خونین، از آن همه بمبی كه سهم مردم ایران بود، ترکشی هم در شهر ازنا نصیب رضا سقایی شد تا بدین گونه مزد جنگ خوانی اش را گرفته باشد. این جراحت تا زمان مرگ، دست از سر او بر نداشت و سرانجام صبح یکشنبه 27 تیر 1389 خورشیدس (18 جولای 2010 میلادی) بر اثر نارسایی تنفسی در بیمارستان ساسان تهران درگذشت.

يكي ديگر از ترانه هاي لري با صداي رضا سقايي را بشنويد

 زنده یاد رضا سقایی با هنرمندانی همچون علی اکبر شکارچی، مجتبی میر زاده و فرج علیپور همکاری داشت. همچنین در سال 1386 خورشیدی (2007 میلادی)، ترانه دایه دایه وقت جنگه با تنظیم زنده یاد مجتبی میرزاده، جزو آثار فاخر و ماندگار یکصد سال اخیر موسیقی ایران به ثبت رسید. گر چه این ثبت و ضبط ها ارزشی به كار نمی دهند بلكه برعكس از كارهای ماندگار ارزش و اعتبار می گیرند. چنان كه اذان تاریخی رحیم موذن زاده اردبیلی، 50 سال پیش از آن كه به ثبت دولتی برسد، در سینه میلیون ها مسلمان ایرانی نقش بسته بود.

 مطالب مرتبط:

یادی از زنده یاد عطا جنگوک، آهنگساز و نوازنده تار و سه تار

يادی از زنده یاد بهمن علاءالدین (مسعود بختیاری)

خداحافظی با ساز و سخن استاد پایور

چکامه ای برای نابغه نیشابوری موسیقی ایران پرویز مشکاتیان

آخرین راوی همایون قدیم - در باره استاد علی تجویدی

یادی از زنده یاد سیمین آقارضی

 یادی از پیر کمانچه نوازی بختیاری-دهکردی

 یادی از زنده یاد تهمورث كشكولي خواننده بزرگ ایل قشقایی

یادی از زنده یاد ولی رحیمی، کمانچه نواز نامی کرمانج

  در باره زنده یاد علی اکبر مهدی پور دهکردی نوازنده سرنا و کرنا

یادی از زنده یاد محمد حسین کیانی، خواننده بزرگ ایل قشقایی

یادی از خنیاگر نامی خطه خراسان زنده یاد حاج قربان سلیمانی

یادی از شامیرزا مرادی، مروارید اقیانوس ها

 آرام بخواب ای بره آرام کوهستان 

پیشینه موسیقی حماسی میهنی در ایران

 از خون جوانان به چهار روایت

نگاهی به ترانه های سیاسی عهد مشروطه

 ای ایران، فریاد مشترک ایرانیان

 خالقی از اشغال ایران متنفر بود

 حکایت آهنگسازی در موسیقی ایران